O rumbo

Pensa en min como suxeito policromado dun videoxogo.

Corro polo tren
no sentido contrario ao seu destino,

como querendo escapar do traxecto
porque partín                       e me afasta de ti.

Non controlo a máquina,
do mesmo xeito que non souben fixar o pasado
ou non sei evitar a estación futura.

A miña estada no vagón
corresponde á enerxía que me deixas,
á que queda.

Fuxo                                    en contra
porque nada espera cando a locomotora decida
que chegou.

Vou sen rumbo.

© Inés Regueiro Roca

 

En Orballoo 24 de setembro do 2018.

Advertisements

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s