Sobre min

Nada na Coruña (Galiza).

Aprendín a ler con tres anos e escribo poemas dende os seis.

Adoito «falar en verso» e escorregar fragmentos literarios ou letras de cancións nas conversas cotiás. A meirande parte das veces, a xente non se decata.

Cursei estudos lingüísticos, literarios e artísticos, así como outras disciplinas que me fixeron saber pouco de moitas cousas. Case todo innecesario, mais afianzador do meu carácter curioso e repugnante.

Cuestiónome sempre os motivos de todo porque para min o único xeito de vida susténtase na aprendizaxe incesante.

Os libros son unha das vigas máis esenciais das casas. Pénsao. Sen literatura que nos sosteña, que fica?

Viviría feliz mergullándome na onda máis brava do mar, mais escribo poesía porque escoito versos cando a xente camiña pola rúa e non podo facer outra cousa que transcribir as mensaxes que esmagan co calcañar sen decatarse.

Poderíase dicir que son rescatadora de versos, antes ca poeta: os poetas sempre son nenos ou anciáns. O resto, afeccionamos. Por iso eu constrúo ausencias, como arquitecta do verso, aínda que teño mellor ollo crítico que pluma.

Advertisements