E Arxentina, polo que máis queiras, non chores por min máis

Este micropoemario aparece publicado no número 21 da revista Madrygal (2018) que podedes consultar en liña no Portal de Revistas Complutenses da Universidad Complutense de Madrid (UCM). Neste mesmo número, ademais, tamén aparece un artigo meu sobre un texto do poeta Manuel Álvarez Torneiro (Premio Nacional de Poesía no 2013).

I

Neste outubro setentrional,
recordo aínda o cálido decembro
no que me estoupaches a boca na boca.

Morreron e renaceron todas as flores do planeta
(varias veces)
e eu aínda vivo nese momento.

Non entendo que ti
xa naceras a alguén
e eu siga a ser a que ti re-naciches aquel día.

Non evolúo.
Son          a mesma pedra            de entón.

Só sei bicar se te amo.

E penso na túa afrodisíaca boca
de café ou de mate
abrindo as pétalas húmidas
e colléndome o po
de tanto tempo contido.

E aínda é mágoa
escoitarme dicirche
«para».

Alí, no chan lixado.

E a túa voz:
«quedate»,          non «quédate».
Mais non houbo guita,
non houbo un peso,
pola miña estancia nesa nube que aínda
que aínda levas na cara.

 

II

Lémbrome de perderte.

Da inxente pileta inmensa.
Máis grande sen ti.

Recordo o sobresalto.

O corazón na gorxa.
A man no peito.

A xente a procurar os seus reloxos…

De xeonllos eu.
Lonxe,

Ariel viña contigo.
E relucías tanto
coma os meus ollos
cando o miraban.

Isto conservo dese día.
A ti
e unha advertencia da Prata:
si que é mellor que o ouro.
Contigo fico atada

ao Río IV.

 

III

Tres anos despois,
volve a taquicardia.

Camiño de casa,
no vello instituto,
desaparécesme.

Parálise facial.
Esta vez,
unha aperta mantenme en pé.
Pero uns               ollos coma pratos
crávanseme no infinito.

Lacrimal que non aguanta máis

a desprenderse.
Ao fondo,
árbores borrosas.

Apareces,
aos dous días,
no meu pulso de boneca

onde,
xa para sempre,
ficas         amarrada        a min.

 

IV

Desde aquel decembro de sol,
chegamos a marzo.

Déitasme             tanxente á cidade

e derrubas o horizonte
que me fai sombra.

Píntasme perfecta
co teu pincel de cuspe.

Póusasme            o mar   na boca
coas húmidas papilas                  do mate doce.

Bébeda aínda en ti,
desfecho as pálpebras                 para te ollar,

mais só fica un vento en min,
deshabitado.

 

V

Pégame o ruído das ondas do mar.

Teño unha mochila de rescate
agardando
no paseo de amor do areal eterno
que alumea a lúa e leva
directo
á túa bici apresurada.

A praia de sílice
viste
aínda as promesas que ninguén pisou.

Dispóñome a marchar sen rochas
e espero que non sen ti.

 

VI

«Y la fingida,
vaga frase amorosa, ya es creída»,
Alfonsina Storni.

Na aposta,
des-existíchesme.

Demolición            eu.
Soterramento       de min.

Fixen de ti
un golpe de po
que estoupa en gargalladas.

Mentres,
eu era só a voaxa.

Aquí,

comeza o remate.
O valor da palabra
xa non ten prezo.

Sométome a ti.
Sexa         ou non             verdade.

Dáme a fórmula máxica.
Crereina.
Ti es         todo
o que podo perder.

 

VII

Acepto
a renuncia completa á miña vida.

Esme ti
tan velenoso
como as abellas na pel.
Mais deixas sempre o rastro
do teu doce mel
nos poros.

E aínda que me desfixen
por orixinar a estatua que queres
e estar en pé
como unha realidade dos teus soños,

quero
que o antídoto sexa         –coma co alcohol–
máis         do mesmo.
E así,                   que abondes sempre.

 

VIII

Arrastro comigo
a carga da memoria.
Pésame pensarte

e aínda así           te penso.

Fuches
a ensinanza preparatoria.
A propedéutica de odiar
que me obrigou a amarte
ata o vómito.

Non era metáfora
cando dicía
que me dabas a vida.
Pretendía dicir
–exactamente–

que ma dabas.

 

IX

Amor,
tesme na cúspide do precipicio.

Aborrecendo unha falta máis
do adverbio periférico
que te elude a grandeza toda
e fai
que nos empurres                                    dentro do buxán
que só cebamos.

 

X

Tiñamos
unha eternidade planificada.

Se cadra,
o problema foi ocupar o tempo

en pensar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.