Como tarrelo en flor

Este poema pertence ao poemario Linguaxes dixitais, que podes mercar como explico aquí.

Como tarrelo en flor

Como tarrelo en flor,
fráxil
dende o alento.

A última despedida cravada
mancaba e fere aínda.

Xermolaba a súplica no silencio da voz,
pero nunca hai nada que facer contra o destino.

Sóprame                                máis                 suave.

De puider,                             miña mata perfecta,
sinxelamente
desaparecer
(ou ir contigo).

Advertisements

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s