Poema ilustrado en acuarela

Abrasas

Amarras a nicotina
no bico da tinguidura.

Desbravo obsesa o beizo
que vai deixando a resina
da saliva que             sobra
no órgano da adicción.

Así me apresas.

Explora a lingua
–na procura de ti–
como unha expedición de carmín que foi prohibida.

Vólvese o roce
fluído pigmento
mineral.

Vou reparando no aceno
os indicios da droga.

Non sanda a cicatriz que me perforas.

Bicarche o cinceiro.
Lamberche a cabicha.

Vas queimar o amor que che profeso.

bocas.jpg

Advertisements

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s