Escornar contra ti

Conxunto de poemas premiados na modalidade en lingua galega do XXVI Premio de Creación Literaria e Ensaio da Facultade de Filoloxía da Universidade da Coruña.
Formará parte dun libro en colaboración cos gañadores das tres modalidades (galego, castelán e inglés) do ano 2019, que se publicará o vindeiro ano 2020, entregándose co ditame da seguinte edición do premio.

Reflexión futura

Eu coñezo a desintegración do idioma
que non quere podrecer.

Rexeitamento do desterro

Enleamos as randeeiras
das nosas vidas
para recoñecernos nos impulsos.

Nas omoplatas
descansan
as raíces das ás.

Gardas no teu olor
o perfume do instinto.

Un xogo de paciencias
borboriñando.

Apañando faragullas
na túa barba
para tocarche a boca

porque hai escusas
que viaxan do vivido

e fames que non son protocolarias.

Exilio definitivo

Ninguén escribiu sobre nós
porque non é doado pronunciarnos.

Somos
un colectivo ensiglado.

INEMbargábeis vieiros que pacen as ganas.

Milítase co corazón
porque o apéndice é o que se extirpa cando doe o ventre.

Non fracasei na oportunidade
senón que sufrín a ausencia dela.
Non fracasei na ocasión:
non tiven máis remedio
que asinar

mesmo sabendo
que rubricaba a explotación e que estaba
a cavar
a miña propia tumba.

Parir versos como opción a nómina:
terreo inexplorado.

Aceptación

Surfeo o asfalto.

Porque levamos os tornos
da militancia programada

nas voces adestradas dos mercados,
nas présas da cidade onde chove
barro,
no ostracismo imposto.

Volvo na nostalxia
para tinguir as mans
no olor da terra
que garda,
como almofada viscoelástica,
a túa forma.

Educación secular

Na plena explosión do desastre.

Morren as flores
e os humanos facemos a fotosíntese.

Xa ninguén lembra
de que árbore cae a caroza.

Sucumbir
aos cárceres                      das grandes marcas.
Caer vencido nos talles.

País da devastación
que construímos co espello.
Somos reflexo
dunha xeografía en ruínas
que xa existía anteriormente.
Somos pura imitación.
Copia absurda artificiosa
que non ten xa remedio.

As billas das nosas casas
non nos ofrecen suficiente auga
para a nosa sede.

Dicide, se non,

se veriades as estrelas
–acaso–
se non houbese lúa.

Empadroarse

Tarde ou antes, chegará o día
no que teña que asinar
que esta cidade na que vivo
converteuse
na miña nova patria.

E non rubricarei co sentimento
nin esquecerei memoria.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.